Poruszający i intymny portret jednego z najbardziej charyzmatycznych polskich duchownych. Zrealizowany głównie z niepublikowanych wcześniej materiałów archiwalnych. Film odsłania zarówno jego niezwykłą siłę, jak i ludzką kruchość, tworząc szczery i pełen emocji zapis życia człowieka, który do końca pozostał wierny sobie.

Film o potrzebie kochania i bycia kochanym. Skonstruowany z nieznanych archiwaliów, prawdziwy portret niezwykłego człowieka, księdza Jana Kaczkowskiego, naznaczonego nieuleczalną chorobą, samozwańczego „onkocelebryty”, który walczył dla innych o godność i człowieczeństwo. Tytułowy „dzień dziecka” był dla niego dniem diagnozy choroby. Metaforyczny termin, który w filmie koncentruje uwagę na miłości do innych ludzi, chorych i pogubionych, na miłości do rodziny, do rodziców i do Boga.
Ksiądz Jan Kaczkowski – kapłan, społecznik i twórca puckiego hospicjum – dał się poznać jako altruista, pełen dystansu do siebie, charyzmy i humoru. W najnowszym dokumencie poznamy go bliżej: nie tylko jako osobę publiczną, ale przede wszystkim jako człowieka zmagającego się z własnymi słabościami, lękami i nieuleczalną chorobą. Film unika tworzenia wyidealizowanego wizerunku. Dzięki wykorzystaniu prywatnych, nieznanych dotąd archiwaliów i wspomnień najbliższych twórcy pokazują autentyczny obraz księdza, który mimo własnego cierpienia do końca walczył o godność i podmiotowość innych.

Tytułowy termin ma w filmie znaczenie wielopoziomowe. Odnosi się zarówno do momentu usłyszenia diagnozy lekarskiej, jak i do wspomnień z dzieciństwa czy relacji rodzinnych, zwłaszcza z ojcem. Przede wszystkim jest to jednak metafora nowego spojrzenia na życie. Narracja skupia się wokół uniwersalnych tematów: empatii, uważności na drugiego człowieka oraz fundamentalnej potrzeby kochania i bycia kochanym – niezależnie od wyznawanego światopoglądu czy religii.

źródło: https://tiny.pl/7zr_hmkzy