Czy we współczesnym świecie jest jeszcze miejsce dla Don Kichota? A jeśli tak – kim mógłby dziś być? Społecznikiem, artystą, szaleńcem? A może rewolucjonistą, z wzniesioną pięścią i ideą wiodącą lud na barykady? Jedno pozostaje niezmienne: Don Kichot to człowiek, który za wszelką cenę próbuje wymyślić siebie na nowo.

Luźną adaptację dzieła Cervantesa stworzył Bartosz Cwaliński, a ważną częścią przedstawienia są piosenki napisane przez reżysera Jakuba Zalasę i kompozytora Jana Bąka.

Twórcy proponują spektakl osadzony w postapokaliptycznej rzeczywistości, na poły czyśćcowej, na poły teatralnej. Śledzimy przygody Don Kichota, poczynając od słynnego epizodu w karczmie, przez potyczkę z wiatrakami, czy uwolnienie galerników, ale pokazane ze współczesnej perspektywy. Spektakl nie ucieka ani od poważniejszych tematów obecnych w powieści, ani od jej przygodowego i komediowego charakteru.

To historia o zderzeniu marzeń z rzeczywistością, fantazji z rozsądkiem i odwagi z absurdem. Obok Don Kichota pojawia się m.in. wierny Sancho Pansa – człowiek twardo stąpający po ziemi, patrzący na świat znacznie bardziej praktycznie, choć i on z czasem daje się porwać szaleństwu swojego pana. Razem tworzą duet, w którym jeden chce ratować świat, a drugi próbuje przynajmniej dopilnować, żeby wszyscy wrócili z tej wyprawy cali.